Normalnie jaja

Na blogach już od jakiegoś czasu 

kicają króliki,

pysznią się jaja 

malowane, wyklejane i jakie tylko sobie zamarzycie.

A u mnie? 

No cóż, nie do końca tak jak u innych.

Bo co tu dużo mówić mam "coś z łokciem".

Ci którzy mnie dobrze znają, podejrzewali to pewnie od dawna ;)

Ale powiem Wam co innego jest podejrzewać,

a co innego jest mieć pewność.

Ja niestety tę pewność czuję dobitnie od jakiegoś czasu.

Fakt został potwierdzony przez specjalistę...

mam coś z łokciem :(

A wiecie jak to jest, jak łokieć nie działa jak powinien,

to cała ręka jest do d...

I co z tego, że to lewa?

Jak okazuje się, że do szczęścia potrzebne są mi sprawne obie!

Sprawa jest na tyle poważna,

 że przez jakiś czas mam rękę oszczędzać.

Rozumiecie? 

Oszczędzać to nic nią nie robić, a w każdym razie mało co.

Bo to podobno sama ją sobie zepsułam, też coś...

Jak tu nic nie robić?

Jak wiosna i Święta i pomysłów tysiąc czeka na realizację?

No cóż staram się jak mogę, choć łatwo nie jest.

 Tym sposobem w sobotę zamiast wiosennych porządków,

zrobiłam w salonie sesję zdjęciową 

:)))

Uwieczniłam na zdjęciach mój zakurzony ;) salon.

Z konieczności do dekoracji wykorzystuję to co mam,

nowe pomysły muszą poczekać do przyszłego roku.

Kury całe lato mieszkały w przytulnym kurniku

po odświeżającej kąpieli w pralce 

dumnie rozsiadły się w salonie :)

Drobny wiosenny lifting,

przeszła też wisząca na ścianie makrama,

zrobiona na najpiękniejszej rózdze świata.
 

Dopełnieniem dekoracji są zebrane na spacerze bazie.
 

Worek z wiórkami i pomysłami  na realizację 

musi poczekać do przyszłego roku.

Tym czasem zobaczcie, coś się w nim zalęgło!

Normalnie jaja ;)

Test białej kury

Marcowa pogoda zawsze zmienną była,

ale w tym roku,

całkiem ekstremalne zwroty akcji zaliczyłam ostatnio.

Tydzień temu zapodawałam Wam zimowe widoki

i upajałam się narciarskim szaleństwem ;)

A w ten weekend 

wiosna zaszumiała mi w głowie na dobre.

No bo jak może być inaczej, 

gdy w ogrodzie dzieją się takie cuda.

No i tak jakoś samo poszło.

Najpierw otworzyłam wiosenny sezon ogrodowy.

A później sezon rowerowy również.

A co jak szaleć to szaleć :)

Żałuję tylko bardzo,

 bo pierwszej kawy w ogrodzie nie zdążyłam wypić 

:(

Bo wiecie jak to jest, jak to słonko przyświeci ?

Obok ogromnej radochy, pojawia się u mnie ogromna frustracja.

W słonecznych promieniach widać jak na dłoni

wszelkie moje niedociągnięcia w pracach domowych.

Nie da się ukryć, tak jakoś ostatnio wyszło, 

że ja tylko polem wiatrem a robota leży.

Zerknęłam jak sprawy się miały w zeszłym roku.

Okazuje się, że wcale nie lepiej.

TU możecie przypomnieć sobie,

 jakim wstydliwym sekretem dzieliłam się z Wami

ubiegłej wiosny.

Teraz gdy wnikliwie rozejrzałam się dookoła

okazało się o zgrozo...,

że zakurzona jestem po same uszy.

I znowu test białej rękawiczki nie dla mnie.

Ale test białej kury jak najbardziej ihihihi.

Choć jak widać na załączonych obrazkach 

w tym roku  pojawiły się nowe rasy kur :)

Wcześniejsze hodowle ;) TU

Zdjęć sporo, aby łatwiej było ocenić skalę problemu.

A swoją drogę przyznać muszę, 

że kurka, fotogeniczne bestie są :)

Miłość ...

💕 "Miłość to nie pluszowy miś ani kwiaty.

To też nie diabeł rogaty.
Ani miłość kiedy jedno płacze,
A drugie po nim skacze.

 Bo miłość to żaden film w żadnym kinie,
Ani róże, ani całusy małe duże

 Ale miłość kiedy jedno spada w dół
Drugie ciągnie je ku górze"

W życiu ważne są mocne plecy.

Dzisiejszy wpis to kolejna kartka z pamiętnika szalonej biologicy ;)
Moje nietypowe "lekcje biologii" możecie zobaczyć TU i TU i TU.

 Przełom roku to taki
czas podsumowań i planowania.
Naszło i mnie na refleksje.
A gdy moje ręce dziubaniną są zajęte,
 umysł pracuje na podwyższonych obrotach. 
Szczerze przyznam, że czasami sama się obawiam tego
 jaki kolejny, oczywiście genialny pomysł wpadnie mi do głowy ;)
Tym razem myślałam bardzo intensywnie 
bo potrzebna mi była kolejna poduszka z medycznej serii.
Miałam chwile zwątpienia.
Myślałam, że będę musiała serię zakończyć,
 bo wątroba, czy układ moczowy takie niewyględne ;)
Wtedy podsunięto mi pomysł 
i przejrzałam na oczy...

Później sprawa poszła lawinowo.
(Mówiłam, że jak zaczynam kombinować
 to strach się nie bać ihihi)
Gdy przejrzałam na oczy ze zdwojoną siłą dotarło do mnie, że
w życiu ważne są mocne plecy
i nie mam na myśli "krewnych i znajomych królika"
W życiu rękodzielnika plecy są ważne szczególnie 
o czym przekonałam się na sobie nie raz... ałć.
A gdy ktoś tak jak ja, 
swoje rękodzielnicze pasje łączy z pasją nauczania
co = długie godziny siedzenia,
sprawa kondycji kręgosłupa ma pierwszorzędne znaczenie.
Jest osoba, której za tą świadomość i ratunek,
chciałam szczególnie podziękować.
Najpierw pogłębiłam swoją wiedzę z dziedziny anatomii
i za konsultacje też pięknie dziękuję :)

Później przystąpiłam do realizacji pomysłu.
A oto efekt.

Jak widać poniżej, 
poduszki zadomowiły się w miejscu docelowym.
Za zdjęcia pięknie dziękuję :)

 Na zakończenie dla wszystkich przestroga:
pamiętajcie, że w życiu ważne są mocne plecy.
Bo inaczej skończycie na kozetce,
 tak jak moje poduszki ;)

Do kompletu

Pisałam już kiedyś, że ogromną radość sprawia mi 

kibicowanie innym w rozwijaniu ich pasji.

Jeżeli jeszcze miało się szczęście

mieć w tym rozwoju maleńki udział :)

to kibicowanie jest radością jeszcze większą. 

A my mamy okazję do pogłębienia wiedzy 

z anatomii człowieka ;)

Na blogu były już krótkie lekcje o budowie komórki

i  o budowie serca.

Wiem, wiem, że są wakacje, więc tylko kilka ciekawostek.

"Szkielet kości ręki (ossa manus) składa się z zwykle z 27 kości.
 Dzielimy go na kości nadgarstka, śródręcza i palców.
Nadgarstek (carpus) składa się z ośmiu małych kosteczek,
 ułożonych wzdłuż 
w dwóch równoległych do siebie szeregach.

Śródręcze (metacarpus) stanowi pięć długich kości

 (ossa metacarpalia), 

które łączą się z kośćmi nadgarstka 

oraz z odpowiadającymi im paliczkami bliższymi. 

Kości palców ręki (ossa digitorum manus) 

składają się z paliczków. 

Palce od drugiego do piątego posiadają po trzy paliczki, 

natomiast kciuk dwa, bo nie posiada paliczka środkowego."

                                                                                                                           źródło  

Poszczególne palce ręki mają swoje nazwy: 
I – kciuk (pollex), 
II – palec wskazujący (index), 
III – palec środkowy (digitus medius), 
IV – palec serdeczny lub obrączkowy (digitus annularis) 
V – palec mały (digitus minimus).

źródło

 Sami rozumiecie, że nie było łatwo ułożyć te niezwykłe puzzle ;)

Ale tym sposobem powstała trzecia poduszka z medycznej serii.

Wakacje :) dla każdego coś miłego

Stało się

wyczekiwany czas wakacyjny nastał.

Każdy te letnie chwile spędza 

tak jak lubi.

Są tacy co uwielbiają rowerowe przejażdżki.

Gnają przed siebie z wiatrem we włosach.

Inni z zamiłowaniem spędzają czas 

w ogrodzie wśród kwiatów.

 Są tacy co lubią spacery po lesie, 

delektowanie się smakiem i aromatem poziomek.

A w wolnej chwili 

zajmują się liczeniem biedronkom kropek.

Są i tacy (dziwni jacyś ;), którzy buszują wśród 

starych gratów,

mając nadzieję na upolowanie wspaniałej zdobyczy.

 Niektórzy preferują ciszę i spokój.

Zaszywają się w swojej świątyni dumania

 i myślą o niebieskich migdałach.

Inni wręcz przeciwnie lubią gwar i towarzystwo.

Lub błogie lenistwo,

gdy brzuszek pełen smakowitości.

A są i poszukiwacze przygód, którzy 

zakotwiczą na starej łajbie.

Z bosmanem wychylą beczułkę rumu

i zaśpiewają

"Hej ha kolejkę nalej, hej ha kielichy wznieśmy..."

A wy jak lubicie spędzać ten letni, wakacyjny czas?

Ja na razie wybrałam jeszcze inną opcję.

Najpierw malowanie, teraz sprzątanie

połączone ze zmianami w domowych czterech katach.

Delektuję się świeżością i nowością.

Ale mam nadzieję, 

że dane mi będzie jeszcze skorzystać 

z bardziej leniwych form wypoczynku ;)

Kocie sprawy

Wiosnę już słychać (koty wieczorem, ptaki nad ranem;)

 i czuć w powietrzu.

W ogrodzie porządki idą pełną parą.

Złomkowe dekoracje pomału wracają na swoje miejsce.

Stara drabina i zardzewiały rower już zdobią ihihi mój ogród.

Sceneria do sesji zdjęciowych doskonała,

 żal byłoby nie skorzystać.

Zabrałam  więc kociny na spacer do ogrodu.

Wdrapywały się tu i tam,

biegałam za nimi z aparatem.

Nieźle musiałam się napracować,

aby to rozbawione towarzystwo zagonić  do grupowego zdjęcia.